Vraag: Als de Iemaam niet weet dat zijn woedhoe[1] verbroken is behalve nadat het gebed afgelopen is, is het dan een verplichting voor hem en degenen die achter hem hebben gebeden om het gebed te herhalen?

Antwoord: De regelgeving hierover is dat het voor de Iemaam verplicht is om het gebed te herhalen. Echter wat betreft degenen die achter hem hebben gebeden voor hen is het niet verplicht om het gebed te herhalen. En qua beloning hebben zij de beloning van het gezamenlijk gebed. Omdat zij gezamenlijk hebben gebeden. Dus voor hen wordt deze beloning geschreven.

En het is ook geen geheim dat als we zeggen: Dat hij zonder woedhoe of ghoesl[2] (na djanaaba[3]) heeft gebeden, dat als hij een excuus had en geen water kon gebruiken, dan dient hij de tayammoem[4] te verrichten, want de tayammoem neemt de positie van water in als men een excuus heeft en geen water kan gebruiken. Dus als deze man geen water kon vinden en vervolgens de tayammoem verricht en bidt, dan is zijn gebed geldig ook al blijft hij maanden lang zonder water of als hij maanden lang ziek blijft en geen water kan gebruiken, dan is zijn gebed met de tayammoem geldig. Dus de tayammoem neemt de positie in van water als men een excuus heeft en het (water) niet kan gebruiken.

En als wij zeggen: Dat het (i.e. tayammoem) de positie in neemt van water als men het niet kan gebruiken vanwege een excuus. Dan is het zo dat als hij zich reinigt met de tayammoem, dan blijft hij rein totdat het verbroken wordt. Ook al is de tijd voorbij (van het gebed) en hij is nog steeds in een staat van tayammoem. Het is dan voor hem niet verplicht om de tayammoem te herhalen voor het volgend gebed. Dit omdat de tayammoem een reiniger is. Zoals Allah (تعالى) zegt in soerah al-Maa`ida bij het vermelden van de tayammoem:

Allah wenst geen moeilijkheden voor jullie, maar Hij wilt jullie reinigen zodat Hij Zijn Gunsten voor jullie vervolmaakt. [al-Maa`ida (5): 6]

En de profeet (صلى الله عليه و سلم) heeft gezegd:

“De aarde is voor mij als moskee en als reiniger gemaakt.”[5]

Bron: fiqh al-`ibaadaat, blz 149.